SPOSOBY POŁĄCZNIE CZUJEK

  |   Artykuły SSWiN   |   No comment

Postaram się teraz omówić dokładnie wszystkie sposoby połączenia czujek z centralą w układzie historycznym. Oczywiście omawiać będę różne rodzaje linii dozorowych:
Linia dozorowa dwustanowa typu NO
Chronologicznie najstarsze rozwiązanie stosowane w systemach alarmowych. Czujka zaopatrzona w przekaźnik typu NO, który zwierał linię dozorową w przypadku detekcji przez czujkę zjawiska spełniającego kryterium alarmu. Do połączenia czujki z centralą używano przewodu 4-żyłowego. Najczęściej spotykano podłączenie kilku czujek na jedną linię dozorową w układzie ściśle równoległym.

Skuteczność ochronna tego rozwiązania była niewielka. Linia dozorowa mogła mieć wyłącznie dwa stany: rozwarty (dozór lub przerwana linia) oraz zwarty (alarm). Ochrony sabotażowej nie było, jak to widać na lewej części rysunku »Historia rozwoju linii dozorowych«. Przerwanie ciągłości którejkolwiek z żył przewodu łączącego czujkę z centralą wykluczało możliwość wystąpienia alarmu z tej czujki.

Do dnia dzisiejszego spotyka się jeszcze bardzo stare systemy o takiej konstrukcji – naprawianie ich jest bezcelowe, konieczna wymiana na rozwiązania współczesne typu EOL lub DEOL.
Linia dozorowa dwustanowa typu NC
Konstruktorzy bardzo szybko zapoznali się z wadami linii dozorowych dwustanowych typu NO. W poszukiwaniu natrafiono na proste rozwiązanie, również dwustanowe, ale z ochroną antysabotażową linii i czujki – linie typu NC. Czujka została wyposażona w przekaźnik, który po podaniu zasilania „uaktywniał się” zwierając styki. Natomiast odłączenie zasilania powodowało rozwarcie styków przekaźnika. Taką konstrukcje czujki nazwano jednak NC (normally closed), ponieważ czujka w czasie normalnego czuwania ma styki przekaźnika zwarte. Podobnie wykorzystywane w tym trybie styki przekaźnika czujki opisywano jako COM (common) oraz NC. Ich rozwarcie powoduje wystąpienie kryterium alarmu na odpowiednim wejściu centrali.

Dodatkowo czujkę zaopatrzono w mikrowyłącznik kontrolujący otwarcie obudowy, który był zwarty pod warunkiem prawidłowego zamknięcia tej obudowy. Linia dozorowa sześcioprzewodowa (patrz: prawa część rysunku »Historia rozwoju linii dozorowych«) łączy jakby dwie czujki do dwóch wejść centrali:
jedną z przekaźnikiem, kontrolującą zjawiska spełniające kryterium alarmu włamaniowego,
drugą z mikrowyłącznikiem kontrolującą zjawiska sabotażowe (głównie: otwarcie obudowy). Każde z wejść pracowało w dwustanowym trybie, ale wejście nr 1 miało opis i charakterystykę linii włamaniowej, a wejście nr 2 – linii sabotażowej.
historia rozwoju linii dozorowych
Często spotyka się systemy z kilkoma czujkami połączonymi do jednej linii dozorowej (a właściwie dwóch: włamaniowej i sabotażowej). W takim przypadku zasilanie jest łączone równolegle, natomiast czujki do linii dozorowych są łączone szeregowo (zarówno styki przekaźnika na wejście włamaniowe, jak i styki mikrowyłącznika na wejście linii sabotażowej).

Skuteczność ochrony sabotażowej linii dozorowej też jest stosunkowo wysoka. W przypadku przerwania żył zasilania otwiera się przekaźnik, powodując wygenerowanie alarmu włamaniowego. Przerwanie żył podłączonych do przekaźnika (fioletowa lub zielona na rysunku) również powoduje alarm włamaniowy. Przerwanie żył podłączonych do mikrowyłącznika powoduje wygenerowanie alarmu sabotażowego. Dopiero zwarcie żył fioletowej, zielonej i brązowych pozwala wyeliminować czujkę z ochrony.

Systemy oparte na wejściach linii dozorowych dwustanowych typu NC są nadal dosyć często używane i w miarę potrzeby – naprawiane.
W pewnym sensie odmianą linii dozorowej typu NC jest linia trójstanowa i czterostanowa – opisane poniżej.

Jeżeli nie wiesz, jakie typy linii dozorowych musisz wykorzystać w swoim SSWN – przeczytaj następne rozdziały bądź skontaktuj się z naszymi konsultantami.

No Comments

Post A Comment