MONITORING SYSTEMÓW ALARMOWYCH

  |   Artykuły SSWiN   |   No comment

Monitoring systemów alarmowych ma za zadanie, w przypadku wystąpienia alarmu, wezwanie pomocy ze strony wyspecjalizowanych służb, a konkretnie – interwencji zmotoryzowanych załóg ochrony fizycznej. W ramach monitoringu zbierane są również informacje o stanie systemu alarmowego w chronionym obiekcie. Transmisja sygnałów alarmowych poza teren obiektów objętych ochroną może być wykonana:
drogą przewodową, najczęściej za pośrednictwem linii telefonicznej
drogą bezprzewodową, najczęściej przez zespół radiowego nadajnika – odbiornika.

Idea monitoringu telefonicznego polega na wysyłaniu przez centralę alarmową odpowiednich sygnałów do stacji monitorującej, czyli do urządzenia odbiorczego. Zazwyczaj obsługę monitoringu oferują agencje ochrony, gdzie informacje zbierane przez stację monitorującą są na bieżąco analizowane i gdzie podejmowana jest decyzja o konieczności ewentualnej interwencji.

Połączenie telefoniczne jest realizowane przez wbudowany w centralę alarmową lub połączony z tą centralą komunikator telefoniczny, zwany dialerem. Po uzyskaniu połączenia z zaprogramowanym numerem telefonu, możliwe jest przekazanie komunikatu o alarmie, odpowiednio dostosowanego do rodzaju alarmu. Możliwa jest emisja komunikatu słownego – przez zainstalowany odpowiedni syntezer mowy, pozwalający odtworzyć nawet kilkanaście różnych komunikatów – lub emisja odpowiedniego kodu, najczęściej binarnego lub heksadecymalnego, opracowanego w odpowiednim standardzie transmisji (formacie). Jest to specjalny rodzaj powiadamiania przeznaczony do przesyłania informacji o stanie obiektu do agencji ochrony.

Numery telefonów oraz kolejność powiadamiania o alarmie jest określana w procesie programowania przez instalatora. Jeśli w systemie alarmowym wykorzystywane są funkcje komunikatora telefonicznego centrali, linia miejska doprowadzona do obiektu dołączona jest bezpośrednio do centrali, natomiast wszystkie aparaty telefoniczne łączone są za centralą. Dzięki temu, gdy centrala alarmowa korzysta z linii telefonicznej, w telefonach dołączonych za centralą nie słychać żadnych sygnałów. Podczas akcji alarmowej aparaty telefoniczne są odłączane od linii telefonicznej, a dialer dokonuje połączenia kolejno z każdym z wprowadzonych do pamięci numerów telefonów, następnie generuje kodowany sygnał akustyczny lub przekazuje komunikat słowny (jeśli zastosowano syntezer mowy). Następnie cała procedura jest powtarzana, aż do powiadomienia wszystkich abonentów z ustalonej listy połączeń.

Szczególną uwagę należy zwrócić na ilość komunikatów przesyłanych do stacji monitorującej. Duża liczba zdarzeń, o których centrala informuje stację, nadmiernie obciąża linię telefoniczną i może utrudnić wysłanie istotnych informacji z punktu widzenia bezpieczeństwa obiektu oraz ludzi w nim przebywających.

Obecnie do stacji monitorującej wysyłane są sygnały (dane) w formatach impulsowych lub tonowych i odpowiednio zakodowane. Zawierają: numer obiektu, kod zdarzenia oraz sumy kontrolne. Transmisja następuje w odpowiedzi na każdą zmianę stanu systemu (uzbrojenie, rozbrojenie systemu, alarm, napad, sabotaż, usterki techniczne itd.). W zależności od zdarzenia następuje odpowiednia reakcja dyżurnego stacji monitorowania. Przykładowo – po otrzymaniu informacji o alarmie, natychmiast wysyłany jest patrol interwencyjny agencji ochrony do chronionego obiektu. Zazwyczaj sposób reakcji na odebrany sygnał jest uzależniony od rodzaju umowy zawartej między klientem – właścicielem lub użytkownikiem obiektu, a agencją ochrony prowadzącej monitoring.

Wszelkie dane potrzebne do zaprogramowania centrali alarmowej do monitoringu telefonicznego, a szczególnie:
numer telefonu komputera stacji monitoringu
numer identyfikacyjny obiektu
format transmisji
kody raportujące zdarzenia programują serwisy techniczne agencji ochrony. Dane te są poufne i inne dla każdego centrum odbiorczego.

Większą skuteczność od monitoringu telefonicznego wykazuje monitoring radiowy. W najprostszej wersji jest to nadajnik zaopatrzony w szereg wejść (zwykle 8), zwanych „inputami” (inputs), na które jest podawana masa w przypadku wystąpienia alarmu lub stanu aktywnego (uzbrojenie, brak zasilania centrali itp.). W stanie czuwania wejścia te są od masy odłączone, co sygnalizuje brak alarmu lub stanu aktywnego (rozbrojenie, prawidłowe zasilanie centrali itd.).

Bardziej rozbudowane nadajniki monitoringu radiowego posiadają możliwość przekazania nie tylko informacji o wystąpieniu alarmu, lecz także o kryteriach tego alarmu (z której linii, jak opisanej, z jakiej czujki, jaki typ alarmu, czy inne czujki są też w stanie wzbudzenia itd.).

Wadą wszystkich omawianych systemów monitoringu jest fakt, że właściwie są to powiadomienia o alarmie. Jeżeli zatem ktoś uszkodzi dialer lub nadajnik, zablokuje lub zniszczy linię telefoniczną, odkręci antenę itp. – to sygnał informujący o alarmie do stacji monitorowania nie dojdzie. Dlatego też ustalono, że 1 do 2 razy na dobę, o określonych godzinach, system przekazuje z obiektu do stacji manitoringu sygnał kontrolny. Brak transmisji tego sygnału powoduje interwencję ekipy technicznej w celu sprawdzenia przyczyny. Taki system z transmisja jednokierunkową z obiektu do stacji określono jako monitoring »off-line«.

Inny, znacznie lepszym rozwiązaniem, ale i bardziej kosztownym, jest monitoring »on-line«. Jest to transmisja dwukierunkowa. Oprócz funkcji powiadamiania stacji monitoringu o alarmach na obiekcie, stosowane są jeszcze pytania ze stacji kierowane do obiektu. Są one emitowane w losowych odstępach czasu, ale nie większych niż 180 sekund. Na każde zapytanie obiekt musi odpowiedzieć ustalonym kodem zawierającym numer identyfikacyjny obiektu i główne parametry systemu. Komunikacja zwrotna musi dotrzeć do stacji w nieprzekraczalnym czasie do 30 sek. Brak odpowiedzi stanowi kryterium alarmu zaniku łączności i powoduje wysłanie na obiekt ekipy technicznej.

Jeżeli nie rozumiesz pojęć tu zawartych i masz wątpliwości, do czego służy monitoring – skontaktuj się z naszymi konsultantami.

No Comments

Post A Comment