KONFIGURACJA CENTRALI SSWN

  |   Artykuły SSWiN   |   No comment

Centrala Systemu Sygnalizacji Włamani i Napadu zawsze jest przeznaczona dla pewnej, ale określonej liczby czujek. Posiada po prostu programową możliwość obsługi skończonej liczby linii dozorowych. Co prawda możliwe jest zainstalowanie kilku czujek na jednej linii dozorowej, ale powoduje to poważne komplikacje.

Otóż wyobraźmy sobie, że następuje przebudowa obiektu i zmiana funkcji poszczególnych pomieszczeń. W konsekwencji musimy dokonać innego podziału stref ochronnych i zaprogramować im nowe funkcje, co spowoduje, że czujki należące dotąd w jednej strefie – teraz muszą znaleźć się w kilku innych strefach o różnych parametrach pracy – jak to zrobić?

Kolejna sprawa to awarie – przykładowo na strefie chronionej linią dozorową „13” pojawiają się fałszywe alarmy. Do tej linii dozorowej podpięto 5 czujek PIR. Która generuje „fałszywki”? Którą trzeba wymienić? Lepiej jednak stosować zasadę – jedna linia dozorowa to jedna czujka.

Liczba linii dozorowych dostępnych w danej centrali jest zwykle iloczynem liczby 8, gdyż zamontowane w strukturze elementy przełączające i kontrolne zwykle mają po 8 wejść. Dlatego najczęściej spotyka się centrale 8–, 16–, 24–, 32–, 40–, 48–, 64–, 96–, 128–, 192–, 256– lub 512–liniowe. Oczywiście płyta centrali nie ma zamontowanych zacisków dla 512, czy tylko … 32 linii. Na płycie głównej zwykle montuje się 8 wejść dla 8 linii dozorowych – pozostałe linie można uzyskać w wyniku rozbudowy o moduły rozszerzeń, zwane inaczej „expanderami”, z których każdy ma wejścia dla 4, 8 lub 16 linii dozorowych. Oczywiście wejścia zamontowane na płycie głównej centrali i na modułach rozszerzeń są traktowane całkowicie równorzędnie. Istnieją moduły przewodowe i bezprzewodowe przeznaczone dla komunikacji z czujkami bezprzewodowymi w systemie, a ich komunikację z centralą zapewnia łącze magistralowe (bus)

W SSWN spotyka się, oprócz modułów rozszerzenia, które służą do zwiększenia liczby wejść, również inne moduły zwiększające możliwości centrali:
moduł wyjść programowalnych – pozwalający na wyprowadzenie różnych sygnałów z centrali. Najczęściej produkowane są moduły 4-, 8- i 16-wyjściowe. Spotyka się wyjścia typu „otwarty kolektor” (open collector) zakończone tranzystorami, oraz tzw. „przekaźnikowe” – zakończone przekaźnikiem, którego wszystkie trzy zaciski są wyprowadzone (wyjście bezpotencjałowe z możliwością podania dowolnych stanów w trybie NO i NC). Połączenie modułu z centralą jest realizowane przez magistralę (bus).
moduł zasilania pomocniczego – bardzo często zasilanie podstawowe, przez zasilacz wbudowany w centralę, jest niewystarczające – szczególnie w systemach o dużej liczbie czujek. Stosuje się wówczas pomocniczy moduł zasilania, który zwykle posiada wyjście na autonomiczny akumulator, styki sabotażu i zaniku zasilania oraz „słabej baterii”. Zanik zasilania (podstawowego i awaryjnego) z centrali, powoduje również odłączenie zasilania części systemu z zasilacza pomocniczego. Często spotyka się zasilacze pomocnicze sterowane z centrali przez magistralę (bus).
moduł dialera telefonicznego – zespół automatycznego wybierania numeru i łączenia przez linię telefoniczną, bardzo często jest wbudowany w płytę centrali alarmowej, jeżeli jednak jest go brak – stosuje się dodatkowy moduł połączony przewodowo do centrali.
moduł syntezera mowy – podłączony do centrali lub do modułu dialera pozwala na przekazanie telefonem słownej informacji o alarmie, jego rodzaju oraz o usterce i o stanie SSWN.
moduł komunikatora GSM – podłączony do centrali pozwala na przekazanie SMS-em informacji o alarmie, jego rodzaju oraz o usterce i o stanie SSWN; po zaopatrzeniu w syntezer mowy możliwe jest przekazanie telefonem bezprzewodowym analogicznej informacji słownej.
Połączenie modułów z panelem głównym centrali alarmowej jest zazwyczaj realizowane przewodowo przez magistralę (bus) szeregową. Najczęściej spotyka się magistrale:
trójprzewodowe, gdzie jeden przewód to masa (GND = Ground), a pozostałe dwa służą do transmisji danych w trybie dupleksowym, gdy dane mogą być przekazywane jednocześnie w obydwu kierunkach. Nie jest wymagane uzyskiwanie przez żadną ze stron zezwolenia na nadawanie i kanał logiczny połączenia otwarty jest stale w obie strony. Patrząc od strony panela centrali alarmowej jeden z tych przewodów stanowi linie transmisji danych (TxD – Transmitted Data), a drugi linię odbioru danych (RxD – Received Data).
dwuprzewodowe, gdzie jeden przewód jest masowy (GND = Ground), a drugi służy do transmisji danych w trybie półdupleksowym, stanowiąc jeden logiczny kanał danych, który można naprzemiennie wykorzystywać w obydwu kierunkach.
Zwykle stosuje się wykonanie magistrali przewodem wielożyłowym np. YTDY 8×0,5. Maksymalna łączna (sumaryczna) długość magistrali wyprowadzonej z panelu centrali jest zawsze podana w dokumentacji centrali. Zwykle wynosi ona od 300 do 1000 m. Czasem jej zwiększenie jest uzależnione od zastosowania specjalnego przewodu np. skrętki UTP lub FTP. Niektórzy producenci żądają stosowania dla długich odcinków magistrali przewodu ekranowanego.

Należy zaznaczyć, ze połączenie masowe musi być zawsze w pełni sprawne, aby potencjał odniesienia w każdym przyłączonym urządzeniu był zawsze identyczny, co jest warunkiem prawidłowej transmisji danych przez magistralę. Dla ograniczenia rezystancji połączenia masy, przez zwiększenie przekroju czynnego, w wielożyłowym przewodzie magistrali łączy się równolegle kilka żył (co najmniej dwie). Żyły masowe magistrali nie mogą być użyte jako połączenie masy do innych urządzeń systemowych, np. czujek.

Często do wiązki przewodów stanowiących magistralę jest dołączony jeszcze jeden: +12VDC służące do zasilania klawiatur i modułów. To połączenie również powinno mieć zwiększony przekrój czynny przez równoległe połączenie kilku żył. Czasem, licząc przewód zasilania +12VDC, mówi się błędnie o magistrali cztero- i trój-przewodowej zamiast odpowiednio o 3- i 2-przewodowej.

Na zakończenie trzeba wspomnieć o jeszcze jednym sposobie zwiększania, a konkretnie podwajania liczby wejść linii dozorowych, czyli o tak zwanym „dublowaniu linii”. Dzięki tej funkcji możliwe jest podłączenie do każdego wejścia centrali dwóch linii dozorowych parametrycznych i niezależne ich identyfikowanie. Całość zagadnienia jest omówiona w rozdziale 16. – „Sposoby podłączenia czujek”.

Jeśli nie potrafisz samodzielnie skonfigurować centrali w systemie SSWN – skontaktuj się z naszymi konsultantami.

No Comments

Post A Comment